Στέφανος Λιάμος – single ”Επιδέξιοι κ#λοι”

 

Επιδέξιοι κ#λοι (Ass with Skills) 

(Δείτε το βίντεο εδώ) 



  

Ο Στέφανος Λιάμος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1971  

Τα πρώτα μαθήματα κιθάρας τα πήρε απ΄τον πατέρα του και από παιδί ξεκίνησε να γράφει τραγούδια και σαν έφηβος με φίλους του να συμμετέχει σε ντουέτα με έντεχνα και rock group. 

Σπούδασε Ανώτερα Θεωρητικά , ενώ παρακολούθησε μαθήματα Jazz  Αρμονίας και Κιθάρας  , Κλασσικής Κιθάρας και ενορχήστρωσης συμφωνικής ορχήστρας. 

Έχει επίσης διδάξει κιθάρα σε ωδεία της Θεσσαλονίκης και σε ιδιαίτερα μαθήματα. Εκτός από κιθάρα παίζει μπουζούκι (6χορδο - 8χορδο) και ούτι. 

Ως μουσικός έχει εμφανισθεί για πολλά χρόνια σε live εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη και στο εξωτερικό παίζοντας ελληνική ( έντεχνα και ρεμπέτικα)  και ξένη μουσική (rock ,blues , jazz standards). 

Παράλληλα με την μουσική του δραστηριότητα , εργάσθηκε ως τραπεζικός υπάλληλος επί 20 χρόνια. 

Τα τελευταία 5 χρόνια ζει και δραστηριοποιείται στην Αυστρία. 

 

Τον Σεπτέμβριο του 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο του single “ ΕΠΙΔΕΞΙΟΙ Κ#ΛΟΙ” από κύκλο τραγουδιών του με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο στο στίχο. 

  

 

Downloads 


banner     bio

 


Official links 


                    



ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ "Ένα αδιαπραγμάτευτο σούρουπο" Ποιητική Συλλογή

 


Χρήστος Παπουτσής :Ένα αδιαπραγμάτευτο σούρουπο
Εκδότης : ΟΣΕΛΟΤΟΣ
Χρονολογία Έκδοσης : Αύγουστος 2021
Αριθμός σελίδων :46
Διαστάσεις  : 23x16
ISBN : 13 9786182051474

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ


«Ένα αδιαπραγμάτευτο σούρουπο.
Παίρνω το βλέμμα από αυτόν τον ταλαίπωρο κόσμο,
μα πού να το στρέψω;
Οι τελευταίες κραυγές
χτύπησαν στην κορνίζα τ ’Ουρανού
και επιστρέφουν τώρα που οι άνθρωποι λείπουν.
Τίτλοι Τέλους.
Όποιος δεν έχει βρει, δεν προλαβαίνει πλέον να ψάξει».

Ένας Σιωπηλός Άνθρωπος μιλά για τον προθάλαμο του Σκότους και για εκείνους που δεν παραδίνονται. Άραγε, μπορούμε ακόμη;

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

Ησυχία

Αδιακρίτως.
Όλα ήσυχα γλιστρούν προς τα κάτω.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα,
και οι παράπλευρες απώλειες, αριθμοί
που απλώς ξεθωριάζουν στου χρόνου το πέρασμα.
Πρώτα θολώνουν
κι έπειτα σβήνουν της ιστορίας τα φώτα.
Χάνονται οι παλαιές
και φτάνουν οι γενιές
του αόρατου εχθρού
του απρόβλεπτου
του φόβου του αόριστου.

Με το παλιό μου σκάφανδρο, στα κύματα βουτώ
μιας θάλασσας καινούργιας και τρομακτικής
που δεν γεννά μα, μόνο αφανίζει.
Με φυσαλίδες, τις ύστερές μου,
χαιρετώ τα παιδιά της οθόνης
που στην επιφάνεια ταξιδεύουν.
Ησυχία, έως απόλυτη.


****

Δίχως χάδι


Οι αναμνήσεις, δίχως χάδι.
Οθόνες.
Προηγήθηκαν, ταξίδια για μια selfie.

****

Νέα ζωή


«Τηλε-»
Αυτό το μακριά
στεγνό και κρύο
αγέλαστο.
Πού πήγε η ζωή μου, Υπολογιστά;


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ


Ο Χρήστος Παπουτσής γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως ιατρός παθολόγος.

Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικά έργα, έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ουκρανικά και έχουν φιλοξενηθεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών, του Ομίλου για την Unesco Τεχνών-Λόγου-Επιστημών Ελλάδος και του Συλλόγου Λόγου-Μουσικής-Τέχνης «ΛΙΝΟΣ».

Εργογραφία
Πέντε βιβλία ποίησης: 
«Μετά το τέλος τ’ Ουρανού»
-«Λήθη η αυτοκράτειρα του κόσμου»
-«Δάκρυα σε Ουράνιες θάλασσες», Άνεμος εκδοτ. 
«Το ασυγκίνητο ποτάμι», εκδ. Δρόμων. 
«Ένα αδιαπραγμάτευτο σούρουπο», εκδ. Οσελότος 2021.








ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Painting : Petros Lardas

Μελιτοφόρος Ιθ

21-9-2021

Δίπλα στη γειτονιά, 
τούβλα στιβαγμένα και χέρια παιδικά,
η Μελίνα και ο Ηλίας μικρά παιδιά, 
να ονειρεύονται μέσα από το παιχνίδι για κάστρα και φρούρια με σπαθιά. 

Ο χρόνος περνούσε ποτάμι γοργό.
Στάλα ολάκερος ωκεανός ,
κούρσα αγώνων ο καιρός. 
Και η κυρά Μαρία να ανησυχεί..
"Μα που πήγε αυτό το παιδί...
Πού έχει χαθεί??!!"

Αχ τι γρήγορα που περνάει το λεπτό!!
"Μελίνα που είσαι???
Πάω να τρελαθώ..."
"Έλα καλέ μαμά,
δίπλα ήμουν και έπαιζα το χορό των Ιπποτών."

Ξίφοι, κάστρα και πυρπολητές,
δεσποσύνες με λουλουδάτα φορέματα και πειρατές...
Και η κυρία Μαρία αναθάρρησε που την είδε να ξεμυτά...
"Κορίτσι μου γλυκό κοίτα πως μου χτυπά τρελά η καρδιά...
Να προσέχεις μικρή, δεν είναι μόνο παραμύθια δυστυχώς η ζωή... 
Έχει μάγισσες και πονηρά θεριά."

Η Μελίνα είχε καθάριο βλέμμα και χρυσή καρδιά, 
μάτια μεγάλα, γήινα παρτέρια και χώματα καφετιά...
Μονάκριβη και ονειροπόλα, 
να χάνεται στο κήπο με τις μέλισσες και τα δέντρα με τις θεσπέσιες μυρωδιές, τα οπορωφόρα...

Η γιαγιά καμάρωνε για την αυλή, 
για τον ολάνθιστο κήπο 
και με μια σκούπα στρατιώτης στις επάλξεις από την αυγή...
Ούτε ένα φυλλαράκι ξαπλωτό, 
σάρωνε με μιας το κάθε εκατοστό...

Μα μια ημέρα ήρθε ο Γιώργος να παίξει με τη Μελίνα τη μικρή 
και είχε την φαεινή ιδέα να κάνουν όλο ροδοπέταλα την αυλή. 
Κόψανε όλα τα άνθη από τις τριανταφυλλιές 
και γέμισε ο τόπος αιθέριες μυρωδάτες σταλιές και φωνές...

"Ωωωωω βάιζιζά ιμε, τι έκανες εκεί???!!!
Πάνε οι τριανταφυλλιές, μείνανε γυμνές από ντροπή ."
Ευτυχώς η Μελίνα ήξερε Αρβανίτικα ,
ακούσματα από μωρό 
και έγινε σαν ροδαλή αυγή και φράουλα παγωτό...
"Γιαγιά συγνώμη δεν το σκεφτήκαμε και πολύ 
αλλά τα τριαντάφυλλα θα ξαναανθίσουν και ο κήπος θα θεριέψει πάλι απο χρώμα και ζωή..."

Πέταλα και ευχή, 
μνήμες και σταλιές, 
αγιόκλημα και πράσινοι κήποι κρεμαστοί...
Μπιγκόνιες και μέλισσες σβουριχτές, 
αεικίνητες, φασαριόζες και μουρμουριστές...
Και έτσι κυλούσε η ζωή...
Τριανταφυλλιές με δεσποσύνες, 
κάστρα, μάγισσες ,ιππότες και καρδιά παιδική. 

Τικ τακ...
Μέλι και κεντρί.
Αγκάθια και ροδοπέταλα, μυρωδιές και χτύποι αληθινοί...
Στάλα ολάκερος ωκεανός, 
κούρσα αγώνων ο καιρός. 

Painting: Dimitra SSKALIDI

Μελιτοφόρος Κ

23-9-2021

Αγροτική ακόμα η ζωή. 
Το χωριό δεν είχε ακόμα βιομηχανοποιηθεί.
Κότες, πετεινοί ,πρόβατα, κατσικάκια 
και εργάτες του μόχθου και της γης. 

Η γειτονιά μια γροθιά, 
με την μικρή Μελίνα να χαζεύει της κυρά Χριστίνας τα ζωντανά.
Αλλά αυτό που φοβόταν πιο πολύ, 
ήταν τις τεράστιες αγελάδες, 
με το βλέμμα όλο στοργή. 

Πω πω τι μεγάλα μάτια ήταν αυτά!!
Ουράνια χώματα και γαλαξίες στη ματιά,
στήθη όλο πλούτο και νοστιμιά ,
άγιο δώρο να θρέψουν τα παιδιά. 

Τι γάλα με καφέ έπινε εκεί!!
Πρώτη θέση στο τραπέζι να το πρωτογευτεί!!!
Που να ήξερε ότι κάποια στιγμή  
θα το αναπολούσε με λαχτάρα και μνήμη περισσή. 

Μεγάλη καφεϊνολάτρης από τη κούνια, 
μέχρι και τη κοροϊδία καταλάβαινε που της το νερώνανε και έκανε το προσωπάκι της σαν μουτσούνα. 
" Όχι θέλω σαν το δικό σας σκούρο και παχύ, 
αυτό μοιάζει σαν καφέ νερό, 
η Μελίνα δεν θα το πιει!!!".

Οι αισθήσεις είναι κύματα θεϊκά ,
τρέχουν αχόρταγα σε όλα τα παλιά, 
δίνουν μια γλυκόπικρη τσιμπιά,
που αναριγεί το δέρμα, 
η καρδιά χτυπά ρυθμικά.

Τακ τακ τακ  , ο χρόνος πίσω δεν ξαναγυρνά...

Painting: Antonis Skarlatos

Μελιτοφόρος Κα

25-9-2021

Γλυκόσυρτο φθινοπωρινό χαδάκι, 
μπρουμ μπρουμ το Simson το μηχανάκι.
Στους χωμάτινους δρόμους με χαρά, 
πήγαινε μέσα στα λιβάδια με όλων των λογιών τα αγαθά. 

Εύφορη γη με όλες τις γήινες λιχουδιές.
Ελιές, φιστικιές, μαρούλια, μπρόκολα, αγγουριές.
Και η θεά Δήμητρα να έχει χορό, 
στάχυα χρυσά σε περιβόλι χρυσό. 

Αγέρας θαλασσινός από τον Σαρωνικό,
και Παρναθήσιος από τα στενά, δροσερός. 
Μια στροφή να πάρεις λάθος και να πέσεις, 
πάνω στο χώμα η Μαρία και ο Νικόλας μέσα στης φύσης τις προθέσεις...

Και ξαφνικά μέσα στη γεμάτη σιωπή, 
με των εντόμων την υπόκωφη βουή, 
να ακούς την Μαρία να παίζει φλογέρα από της γης τη φωνή. 
Ένα κλαδάκι από στάχυ έκοψε μικρό και με μια τρύπα το έκανε μαγικό αυλό. 

Αχ Μαρία μου χρυσοχέρα, 
καλλιτέχνημα η κάθε σου σκέψη, 
μουσική με μια φλογέρα. 
Πνευμόνια δυνατά σαν αγέρας
και οι μέλισσες είχαν χαρά ,
δούλευαν πιο πολύ όλη την ημέρα. 

Τα στάχυα λαμπύριζαν ζωή, 
ο ήλιος έδινε σκαμπίλι, χάδι και φιλί.
Ο άνεμος έκανε θάλασσα τον κάμπο τον χρυσό 
και το πράσινο γινόταν χρώμα πάνω στο χρυσαφί καμβά με τα κλαδιά να χαϊδεύουν τον ουρανό. 

Μπρουμ μπρουμ το μηχανάκι, 
ξυπνούσε από λήθαργο την πλάση, 
ελιές γεμάτες από καρπό, 
άνθρωποι με τα χέρια να βγάζουν το γλυκό ψωμί το ζυμωτό.

Μελίσσια και θυμάρι από το βουνό, 
αγριολούλουδα με χάρη να λατρεύουν τον Θεό. 
Χρυσόμυγες να βουίζουν στα δέντρα τα ψηλά 
και χώμα με ψυχή να θρέφει όλα τα ζωντανά. 

 Πίνακας : Dimitra Psilopanagioti

Μελιτοφόρος Κβ

27-9-2021

Βροχή και συννεφιά, 
αεράκι να παρασέρνει την κάθε μικρή σταλιά. 
Να μυρίζει το χώμα, 
να πλουτίζει η γη,
πολύχρωμες ομπρέλες να κάνουν πασαρέλα κάτω από την νεροποντή. 

Τα λουλούδια να γελούν από χαρά, 
να κάνουν μπάνιο ,να ρουφάνε τη δροσιά
και η Μελίνα να ζητάει παγωτό...
"Μπάρμπα Αντρέα πες της ότι δεν έχει άλλο παγωτό "...να φωνάζει η γιαγιά. 

Πόσες φορές είχε πάρει τούμπες στου ψιλικατζίδικου τα σκαλοπάτια!!
Λες και ήθελε με το κούτελο να σπάσει τα πάντα. 
Και η μητέρα της της εξηγούσε η δεκαοχτούρα τι ήθελε με τη φωνή της να πει:
"Δεκαοχτώ, δεκαοχτώ, η Μελίνα δεν κάνει να φάει άλλο παγωτό στην αυλή. "
"Ε ας το φάω μέσα στο σπίτι, αυτό τι πάει να πει??!!"

Γκούχου γκούχου μετά από ελάχιστο καιρό...
" Α θα κάνω υδρατμούς με ευκάλυπτο να γίνω πιο όμορφη εγώ "... Να λέει η μαμά της με ένα γελάκι πονηρό...
"Εεεεεε μαμά θέλω να γίνω πιο όμορφη εγώ...
Κάνε πιο πέρα να κουκουλωθώ με την πετσέτα να αναπνέω πιο πολύ τον αέρα τον ζεστό. "

Απέναντι από το σπίτι είχε ακόμα σπίτια χαμηλά, 
με μεγάλες μάντρες και λουλούδια χρωματιστά. 
Ένας τεράστιος ευκάλυπτος δίπλα στην αυλόπορτα, στου γείτονα την αυλή, 
με τα μακρόστενά του φύλλα έκανε θόρυβο μέσα στην σιγή. 
Πλουμιστός και ψηλός, 
αγέρωχος και με ρίζες μακριές και δυνατός ,
όλο πλούτο και πυγμή. 
Έκλαψε η Μελίνα όταν αυτός έγινε θυσία στης νέας πολυκατοικίας την οικοδομή. 

Βροχή και συννεφιά, 
ομπρέλες πολύχρωμες οι μνήμες με λουλούδια σγουρά, 
να προστατεύουν εικόνες παλιές, 
μέσα στου μυαλού τις καιρικές συνθήκες, 
κινηματογραφικές εικόνες στου παλιού χρόνου τις συνήθειες τις εκκωφαντικές. 
Μένουν οι εικόνες χαραγμένες στις ψυχές. 

Πίνακας: Kostas Mitakos
Μελιτοφόρος Κγ

28-9-2021

Κόκκινη φούστα με άσπρα πουά, 
μαύρα μαλλιά ,μακριά.
Μάτια μεγάλα στο χρώμα του καφέ, 
χείλη σαρκώδη μια απειλή σοφιστικέ. 
Η μικρή δεν μίλαγε πολύ. 
Αφουγκραζόταν τη φύση με διάθεση φιλοσοφική. 

Πόσες φορές βοηθούσε όλα τα έντομα στην αυλή!
Με τα μυρμήγκια ήταν φίλοι κολλητοί. 
Αλλά αυτό που αγαπούσε πιο πολύ, 
ήταν οι μέλισσες που όλο και κάτι θα είχαν να της πούνε στο αυτί...
Βζιζ.....Καλημέρα Μελίνα μου μικρή!!

Στα δυο της χρόνια είχε επισκεφτεί την Αμερική...
Είχε χαθεί, 
είχε σε τεράστια πουλιά με μέταλλο επιβιβαστεί...
Στου Λίνκολν το άγαλμα είχε βγάλει φωτογραφίες με κόκκινο τριαντάφυλλο στα μαλλιά, 
και οι τουρίστες την κάνανε χάζι με τα μάτια της τα αστραφτερά. 

Πολύχρωμοι άνθρωποι και τεράστιοι δρόμοι!!
Ουρανοξύστες, φωνές και αστυνομικοί φουριόζοι. 
Αλλά και πράσινο και μουσική, 
γλώσσες πολλές και όλων των λογιών χοροί. 
Ωωωω... τους κύκνους στο Πότομακ έψαχνε να βρει!!

Πόσο ωραία μυρίζει το τριαντάφυλλο στο αυτί και πόσο διαφορετική είναι η ζωή!!!!








ΞΑΝΘΗ ΚΟΥΤΡΑ "ΑΓΑΠΗ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ"

Emile Friant. Oι ερωτευμένοι ή φθινοπωρινό απόγευμα. 1888

Χαρά το νερό της αγάπης
Στάζει ο Σεπτέμβρης όνειρα
και η μέλισσα στο γιασεμάκι
Ήσυχα που πετάνε τα πουλιά
Έχει ο ουρανός ένα πυκνό γαλάζιο χρώμα
καθώς την γη ζυγώνει

Δεν φεύγουν οι αγάπες με το Καλοκαίρι
Μια όμορφη μέρα του Σεπτέμβρη
τυλιγμένοι στη νιότη ήμασταν
Τίποτα κακό δεν συνέβαινε
Ο ήλιος φιλί στο μέτωπό σου
δεν έπαιρνε τα μάτια του από σένα

Κάπου εκεί κοντά, σε ζήλεψαν
Τα Πρόσπερα τα Φθινοπωρινά
που πάσχιζαν τ`αμέθυστο το χρώμα να σκορπίσουν
Η Δάφνη και η Λυγαριά
οπού κοιμόνταν ήσυχα στης ποταμιάς την άκρη
Όλο τον ήλιο λογάριαζαν δικό τους

Ξεφύλλιζε το δέντρο παραπέρα
σαν πέρασε ένας αέρας ξαφνικός
Ανακατεύτηκε στα λόγια και στα όνειρά μας
Πως τρόμαξες εσύ τότε μηδέ και τα σκορπίσει σαν τα φύλλα
<< Ας μην μιλάμε, είπες,
μόνο να με κοιτάζεις φτάνει >>

<< Διώξε τον φόβο
Σκίρτημα ατελείωτο η αγάπη μας
θα γιομίζει τη σιωπή των αμπελιών στο δείλι
Αύριο το πρωί ο ήλιος θα είναι πάλι
δικός σου
Κάθε Σεπτέμβρη θα σ`αγαπάω περισσότερο >>
*********
~ Ξανθή Κούτρα ~ © All rights reserved







Carpe " Ανθοπέταλα..."



Τα λουλούδια κείτονται πια πεταμένα.
Ο μηχανισμός της ζωής παραμορφώθηκε.
Με μια ματιά στο κενό
αναπαριστώ
τα περιστατικά των στιγμών μας.
Σιωπές μεταλλικές σχίζουν
το ηλιοβασίλεμα που έρχεται.
Η απαίτηση της κοινωνίας
είναι σαφής.
Πρέπει να μείνουμε ξένοι,
καταπνίγοντας το πάθος
που αλυχτά
στις υπόδουλες ανάσες μας.
Η απόφαση πάρθηκε,
ακολουθώ το γυμνό σου σχήμα.
Ραίνω με ανθοπέταλα
τα σβησμένα αποτσίγαρα
της παύσης των συναισθημάτων μας.
Οι πόθοι ενσαρκώνονται
μπροστά σε βλέμματα αδιάκριτα.
Με μάτια υγρά
μαζεύω λουλούδια,
η μυρουδιά της ζωής ταυτίζεται με τις πνιχτές ανάσες μας.

Carpe.


Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟ https://pt.dreamstime.com/













ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ "ΛΕΥΚΕΣ ΣΚΙΕΣ"

Naoko Paluszak art

Αργυροί άνεμοι στις κάμαρες με τις λευκές σκιές.
Πρόγονοι ακίνητοι στο δάσος με τ’ ανοιχτά παραθύρια
και τις φωνές των ανέμων.
Μακρινές θάλασσες παίρνουν μαζί τους τις ψυχές.
Βαλσαμωμένα όνειρα κάνουν αβάσταχτη τη λησμονιά.
Χειρονομούν απελπισμένα τα έρημα σπίτια.
Πέτρινα σκαλοπάτια οδηγούν σε ζωές ξεριζωμένες.
Κόκκινο κρασί ριγμένο στο χώμα μοιράζεται τον πόνο των ουρανών.
Κορίτσια ετοιμάζουν το νυφικό της άσπλαχνης θύελλας.
Τρεκλίζει ανυπεράσπιστος ο φύλακας των θαλασσών
από την απιστία των κυμάτων.
Κλειδωμένες οι μοίρες στο κουτί με τους καημούς και τα δάκρυα.
Χάντρες πολύχρωμες στο κομποσχοίνι του ήλιου
υπενθυμίζουν την ξεχασμένη χαρά.
Τρίζουν οι γραμμές των τρένων απ’ τη θλίψη των λησμονημένων.

Ιωάννα Αθανασιάδου












ΒΙΚΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ "Παράλληλη Αναζήτηση" - Ποιητική Συλλογή

 

Συγγραφέας: Βίκυ Πρασίνου
Τίτλος: Παράλληλη Αναζήτηση
Εκδόσεις: άλφα πι
Έτος έκδοσης: 2021
Αριθμός σελίδων: 82
ISBN: 978-960-632-101-6


Η ποιητική συλλογή «Παράλληλη Αναζήτηση» περιλαμβάνει 48 ποιήματα και χωρίζεται σε δύο θεματικές ενότητες.
Τα παρακάτω ποιήματα με τίτλο «Πορφυρός χιτώνας», «Ξημερώνει» και «Άδεια εισόδου» ανήκουν στην ποιητική ενότητα «Αναζητώντας την ελευθερία».
Το ποίημα «Εποχές» περιλαμβάνεται στην ενότητα «Αναζητώντας την αγάπη».


Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε

Μου έλεγαν τα σύννεφα
ότι θα βαφτούν με αίμα τα λόγια της σύνεσης,
αν δεν προσέχω.
Μου έλεγαν να μη ντύνομαι με χρώμα κόκκινο,
αν έτοιμη δεν είμαι
να χαράξω πάνω στο λευκό μου λαιμό
το άγριο φιλί της ωριμότητας.
Μα εγώ όλο και ξεμάκραινα,
ακολουθώντας τους ήχους
μιας επιθυμίας άγνωστης
που μου ψιθύριζε πίσω απ’ τις φυλλωσιές
να μπω στον πυρήνα
πρωτογνώριστων πραγμάτων.
Έστω και άοπλη.

(απόσπασμα από το ποίημα «Πορφυρός χιτώνας»)


Ποιήματα Συλλογής 

Ξημερώνει

Ξημερώνει σκληρή ώρα
του αποχαιρετισμού των Άστρων.
Μα η ώρα
η ίδια θα γίνει ένα Άστρο
κι ο αποχαιρετισμός θα γίνει Μνήμη δεμένη
στο μαύρο μαντίλι αγαπημένης.
Ξημερώνει σε λίγο…
Πάνω στον τοίχο θ’ απλωθεί η ζωή σου
σαν μαγιάτικο στεφάνι της τόλμης
και της παπαρούνας.
Από τις ρίζες της πετρωμένης σου νιότης
θα φυτρώσει ακλόνητο κι ακρογωνιαίο
το λιθάρι του Μέλλοντος.
Κοίτα…
Πώς πετάει το φτερό μιας χρυσαλλίδας
πάνω απ’ τις σκιές.
Σαν παρατεταμένο βούισμα
τυφλής προσδοκίας.
Σαν χρυσόμυγα που ζαλίζει τον θάνατο
και τον καθυστερεί.

Μα εσύ δε φοβάσαι το βλέμμα σου που σβήνει.
Μέσα απ’ τις κόρες των ματιών σου
θα ξεχυθούν δυο αγριοπερίστερα,
δυο αιώνιες σιωπές
που θα ενωθούν για πάντα
με την κραυγή τ’ Ουρανού.

****

Άδεια εισόδου

Έφθασα μπροστά στο κλειστό δωμάτιο.
Δύο πράσινοι μεντεσέδες
σαν σιδερένιοι δαίμονες
παραφύλαγαν νυχθημερόν
εμποδίζοντας το τρίξιμο της πόρτας.
Σκουριασμένη η κλειδωνιά.
Παραγεμισμένη με μεταλλικές ματιές
που απαγόρευαν το κοίταγμα
και -πολύ περισσότερο-
το άνοιγμα.
Δεν υπήρχε άδεια εισόδου.
Η πόρτα δεν άνοιξε ποτέ
απαρνούμενη το αυθεντικό κλειδί
που της δόθηκε.

Για πάντα κλεισμένη πίσω της
μια μεταμόρφωση.
Ένας ορίζοντας νικημένος απ’ το φόβο.
Ένας άνεμος στριμωγμένος
μέσα στις τέσσερις σκοτεινές γωνιές
του παράλογου.

Να διανύει χιλιόμετρα πάνω στην ακινησία.

****

Εποχές

Αβέβαιο κι επίφοβο το πρώτο βήμα
που περπατά με δεμένα τα μάτια
στο δρόμο της Συνάντησης.
Από κάτω γκρεμοί, χαράδρες…
Ένα κενό έτοιμο να μετανιώσει
και να γίνει ολέθρια απομάκρυνση.
Ν’ απαρνηθεί τις γέφυρες…

Μα πρέπει να τολμήσει την εγκαθίδρυσή του στις εποχές.

Η αφή πάνω στην αφή εξιλεώνεται…
Αλλιώς περιφέρεται σαν σκόρπια δάχτυλα.
Η γεύση πάνω στη γεύση…
Αλλιώς…
Σκόρπια χείλη…

Φόρεσε το σταχτί του φθινοπώρου φύλλωμα
και ψιθύρισέ μου πρωτοβρόχια.
Φόρεσε του χειμώνα την υπάκουη φλόγα μέσα στο τζάκι
και άγγιξε την παγωνιά μου.
Ντύσου έστω το ανάπηρο χρώμα της άνοιξης
και σκόρπισέ μου άλλοθι χαράς.
Συνάντησέ με…
Σ’ εκείνο το άκαρδο καλοκαίρι
που αναβάλλει συνεχώς τα κοχύλια του.

Μη φύγεις ποτέ…
Από καμιά εποχή…


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Η Βίκυ (Ευδοκία) Πρασίνου γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τα Ψαρά. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για είκοσι χρόνια στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης ως καθηγήτρια γλώσσας και λογοτεχνίας. Παράλληλα, συντονίζει μικρές ομάδες δημιουργικής γραφής για παιδιά. Εδώ και πολλά χρόνια γράφει ποίηση. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, τη βυζαντινή αγιογραφία και τη φωτογραφία συμμετέχοντας με έργα της σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις. Το 2021 εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές με τίτλο «Κρύβομαι Κυνηγώ Κουτσαίνω» και «Παράλληλη Αναζήτηση» από τις εκδόσεις Άλφα Πι.