Veritas – Silent Script (album review)
Οι Veritas δεν είναι μια μπάντα που προέκυψε τυχαία. Από την αρχή της ύπαρξής τους, το project του Greg Wenk είχε έναν ξεκάθαρο προσανατολισμό: μελωδικό, τεχνικά δουλεμένο metal με έντονες prog/power αναφορές και φιλοδοξία να σταθεί δίπλα σε κλασικά ονόματα του χώρου. Το Silent Script έρχεται να επιβεβαιώσει αυτή τη στόχευση — αλλά και να δείξει μέχρι πού μπορεί πραγματικά να φτάσει.
Από την πρώτη επαφή με το άλμπουμ, οι επιρροές είναι εμφανείς. Η σκιά των Queensrÿche και Fates Warning πλανάται πάνω από τις συνθέσεις, ενώ δεν λείπουν και πιο σύγχρονες prog πινελιές που φέρνουν στον νου Dream Theater εποχής μελωδικής ισορροπίας. Ωστόσο, το ζητούμενο εδώ δεν είναι απλώς η αναφορά, αλλά η αφομοίωση — και σε μεγάλο βαθμό, οι Veritas τα καταφέρνουν.
Οι κιθάρες κινούνται σε ένα γνώριμο αλλά καλοδουλεμένο μοτίβο: καθαρές, μελωδικές γραμμές που δένουν με πιο δυναμικά riffs, χωρίς να χάνεται ποτέ η αίσθηση δομής. Δεν υπάρχει υπερβολική επίδειξη τεχνικής, αλλά μια πιο “παλιάς σχολής” προσέγγιση, όπου το τραγούδι προηγείται της εντύπωσης. Αυτό λειτουργεί θετικά στο σύνολο, αν και σε ορισμένες στιγμές αφήνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερο ρίσκο.
Τα φωνητικά του Denny Anthony αποτελούν από τα πιο δυνατά χαρτιά του δίσκου. Με καθαρή, εκφραστική προσέγγιση και έντονη θεατρικότητα, δίνουν ζωή στις συνθέσεις και ενισχύουν τον δραματικό χαρακτήρα τους. Είναι από τις περιπτώσεις όπου η ερμηνεία δεν λειτουργεί απλώς συμπληρωματικά, αλλά καθοδηγεί το συναίσθημα του ακροατή.
Στο ρυθμικό κομμάτι, η παρουσία του Mark Zonder πίσω από τα τύμπανα προσθέτει κύρος και σταθερότητα. Το παίξιμό του είναι ουσιαστικό, χωρίς περιττές υπερβολές, δίνοντας την απαραίτητη δυναμική στις συνθέσεις και στηρίζοντας το πιο σύνθετο songwriting.
Η παραγωγή κινείται σε καθαρά, “κλασικά” πλαίσια, αναδεικνύοντας τις μελωδίες και τη δομή των κομματιών. Δεν είναι υπερβολικά μοντέρνα ούτε επιθετική — και αυτό ταιριάζει στο ύφος του δίσκου, αν και ίσως να του στερεί λίγη από την απαραίτητη ένταση που θα τον έκανε πιο άμεσο.
Εκεί που το Silent Script κερδίζει πόντους είναι στη συνοχή του. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που ακούγεται ως ενιαίο σύνολο, με ξεκάθαρη ταυτότητα και κατεύθυνση. Από την άλλη, αυτή η ίδια συνοχή είναι που σε σημεία λειτουργεί και περιοριστικά — δεν υπάρχουν πολλές στιγμές που “πετάγονται” έντονα έξω από το σύνολο.
Παρόλα αυτά, το Silent Script είναι ένας δίσκος που δείχνει μπάντα με ξεκάθαρη άποψη και σεβασμό στις ρίζες του ήχου της. Δεν προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το είδος, αλλά να το υπηρετήσει με συνέπεια και ποιότητα — και αυτό το πετυχαίνει.
Συνολικά, οι Veritas παραδίδουν έναν ώριμο, καλοδουλεμένο και μελωδικά πλούσιο δίσκο, που θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα από φίλους του κλασικού prog/power metal. Ίσως να λείπει το μεγάλο “statement”, αλλά το επίπεδο παραμένει σταθερά υψηλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου